Informacja Administratora

Na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Dz. U. UE. L. 2016.119.1 z dnia 4 maja 2016r., dalej RODO informuję:
1. dane Administratora i Inspektora Ochrony Danych znajdują się w linku „Ochrona danych osobowych”,
2. Pana/Pani dane osobowe w postaci adresu IP, są przetwarzane w celu udostępniania strony internetowej oraz wypełnienia obowiązków prawnych spoczywających na administratorze(art.6 ust.1 lit.c RODO),
3. dane osobowe mogą być przekazywane organom państwowym, organom ochrony prawnej (Policja, Prokuratura, Sąd) lub organom samorządu terytorialnego w związku z prowadzonym postępowaniem,
4. Pana/Pani dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji międzynarodowej,
5. Pana/Pani dane osobowe będą przetwarzane wyłącznie przez okres i w zakresie niezbędnym do realizacji celu przetwarzania,
6. przysługuje Panu/Pani prawo dostępu do treści swoich danych osobowych oraz ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania,
7. ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych,
8. podanie przez Pana/Panią danych osobowych jest fakultatywne (dobrowolne) w celu udostępnienia strony internetowej,
9. Pana/Pani dane osobowe nie będą podlegały zautomatyzowanym procesom podejmowania decyzji przez Administratora, w tym profilowaniu.
zamknij

Formowanie sfery emocjonalnej stanowi istotny element wychowania

Formowanie sfery emocjonalnej stanowi istotny element wychowania

Bycie przedszkolakiem to pierwsza ważna i odpowiedzialna rola w życiu człowieka. Poznajemy nie tylko nowy otaczający świat i ludzi wokół nas, ale uczymy się w nim funkcjonować. Okres przedszkolny pozwala na ogromny skok w rozwoju poznawczym, ale przede wszystkim emocjonalno-społecznym. W miarę rozwoju poznawczego następuje powiększenie się zakresu bodźców, które mogą wywoływać reakcje emocjonalne, a zarazem różnicowanie się tych reakcji, prowadzące do jakościowego wzbogacania sfery emocjonalnej. Rozwój emocjonalny dzieci w wieku przedszkolnym w stosunku do wcześniejszych faz rozwojowych, cechuje się wzbogaceniem
i zróżnicowaniem życia uczuciowego. Związane jest to zarówno z dojrzewaniem układu nerwowego, jak i z wpływem oddziaływań środowiskowych. W tym wieku dziecko przeżywa takie uczucia jak zazdrość, gniew, strach, lęk, radość, przyjemność, sympatię, zmartwienie, ciekawość. Zaczynają także kształtować się uczucia społeczne, moralne, estetyczne i intelektualne.
Już od najmłodszych lat należy uczyć dzieci, że emocje występują u każdego człowieka. Należy je wyrażać, ale i kontrolować, ponieważ to kształtuje relacje z otaczającym go światem i ułatwia funkcjonowanie w nim. Powinny wiedzieć, że człowiek nie ma wpływu na to, KIEDY i JAKIE uczucia go ogarną, ale może zdecydować JAK DŁUGO będą się utrzymywać. Ważne jest również uświadomienie dziecku, że emocje nie dzielą się na złe i dobre, ale na przykre i przyjemne. Dlatego nie pozwalajmy na tłumienie emocji, a raczej pokazujmy jak można je okazywać lub sobie z nimi radzić.

Trzy główne funkcje emocji:

  • informacyjna – odzwierciedlają stosunek człowieka do świata, emocje są źródłem wiedzy
    o rzeczywistości;
  • komunikacyjna – emocje wyrażane na zewnątrz informują otoczenie społeczne o stanach
    i potrzebach jednostki;
  • motywacyjna – emocje mobilizują do działania i nadają mu kierunek.

Co niosą ze sobą emocje?

  • modulują zachowanie;
  • mobilizują organizm do impulsywnego działania;
  • motywują do zachowań ukierunkowanych na radzenie sobie ze zdarzeniami, które je wywołują;
  • mogą być źródłem decyzji lub kontroli zachowań;
  • umożliwiają wykrywanie w otoczeniu tego, co ma dla człowieka znaczenie.

 

Cechy charakterystyczne rozwoju emocjonalnego dla dzieci w wieku przedszkolnym

Dziecko trzyletnie

  Jest towarzyskie, kochające, przyjazne, ugodowe i łatwo ulega sugestiom innych.
Z łatwością przyjmuje relacje i cechy charakteru osób dorosłych. Przed ukończeniem czterech lat objawia wstydem, brak pewności siebie, okazuje nieśmiałość, obraźliwość i nerwowość.

Dziecko czteroletnie

  Jest ufne, demonstruje duże poczucie pewności siebie, wykazuje ciekawość, skuteczność
i wytrwałość w działaniu. Dość dobrze panuje nad własnymi emocjami. Traktowane poważnie, rozwiązuje problemy, kierując się rozsądkiem. Posiada utrwalone standardy zachowań przyjętych od rodziców i bliskich.

Dziecko pięcioletnie

  Demonstruje pewność siebie, bywa zarozumiałe, lubi się popisywać, niekiedy stosuje groźby, ale także okazuje przyjacielskość i wspaniałomyślność. Z determinacją dąży do tego by być najlepszym i z wytrwałością ćwiczy nowe umiejętności. Potrafi dość dobrze panować nad emocjami, jest bardziej zrównoważone.

Dziecko sześcioletnie

  Mniej stabilne emocjonalnie niż w wieku pięciu lat. Bardzo szybko zmienia uczucia przyjaźni na wrogość. Wykazuje skłonności do egocentryzmu, skrupulatnego przestrzegania rytuałów, agresji, buntu i drażliwości. Potrafi być kochające przyjazne i z entuzjazmem współpracuje z innymi. Ciekawe wszystkiego, co je otacza. Z trudem akceptuje brak własnego sukcesu i niełatwo pokonuje frustracje.

 

Edukacja emocjonalna dzieci w wieku przedszkolny

  Z uwagi na fakt, iż w okresie przedszkolnym dziecko styka się z wieloma nowymi emocjami, jawi się znamienna rola dorosłych w edukacji emocjonalnej dzieci, uczenie nazywania, rozpoznawania i radzenia sobie z emocjami, czyli wprowadzenie do umiejętności, jaką jest inteligencja emocjonalna.

Inteligencja emocjonalna stanowi zbiór doskonalących się w toku rozwoju zdolności, do których należą przede wszystkim:

  • zdolność do trafnego spostrzegania emocji, zarówno u siebie jak i u innych ludzi, a także
    w dziełach sztuki;
  • zdolność do adekwatnego wyrażania własnych emocji i związanych z nimi potrzeb;
  • zdolność do rozumienia emocji dzięki wciąż wzbogacającej się wiedzy i nich;
  • zdolność do regulowania emocji, w tym zarówno „wyciszania”.

  Środowisko wychowawcze stymuluje rozwój dziecka, dostarczając mu odpowiedniej wiedzy emocjonalnej i umożliwiając trening odpowiednich umiejętności emocjonalnych. Może to robić organizując jego doświadczenia i dostarczając mu wzorców reagowania emocjonalnego oraz za pośrednictwem przekazu werbalnego.

Kilka zasad uczenia dzieci okazywania uczuć:

  • być uważnym na potrzeby i pragnienia dzieci;
  • stwarzać atmosferę, w której pozwolimy na ujawnianie uczuć;
  • być wzorem i wykorzystywać wzory, by zachęcać do okazywania i odczytywania stanów emocjonalnych własnych i innych osób;
  • uczyć, podpowiadać jak unikać pewnego rodzaju zachowań;
  • zachęcać i wzmacniać pozytywne próby radzenia sobie z negatywnymi emocjami;
  • pozwalać, by w grupie zdarzały się „burze”.

  Najnowsze badania jednoznacznie stwierdzają, że o sukcesie dziecka w szkole decyduje nie tyle nadzwyczajna umiejętność czytania czy znajomość faktów, ile zbiór cech emocjonalnych
i społecznych.

O sukcesie dziecka w szkole decyduje :

  • adekwatna samoocena i pewność siebie;
  • ciekawość poznawcza;
  • wiedza o tym, jakiego zachowania oczekuje się od niego i jak ma powściągnąć impuls, aby nie zachować się źle;
  • umiejętność czekania, stosowanie się do wskazówek i zwracanie się do nauczycieli po pomoc;
  • zdolność wyrażania swoich potrzeb w kontaktach z innymi dziećmi.

Przygotowanie dzieci do przyszłego życia wymaga od nas, abyśmy pomagali im rozwijać:

  • pozytywne poczucie własnej wartości;
  • zaufanie do swoich możliwości;
  • samodyscyplinę;
  • umiejętności z zakresu inteligencji emocjonalnej i społecznej;
  • poczucie odpowiedzialności, które pozwoli im wzmacniać wszystkie te cechy.

 

Zabawy kształtujące umiejętności emocjonalno-społeczne

1. Kolorowe zdjęcia

  Wycinamy z gazet różne zdjęcia i układamy je na stole. Pytamy dziecko: O czym myśli osoba na zdjęciu? Jaką ma minę? Dlaczego? Następnie możemy pogrupować zdjęcia na twarze radosne, śmieszne, zasmucone, zdenerwowane, przestraszone itp.

2. Jak się zachowasz?

Rozmawiamy z dzieckiem o jego reakcjach na różne uczucia. Co najchętniej robisz, gdy:

  • Jesteś zły.
  • Jesteś smutny.
  • Bardzo się boisz.
  • Ktoś cię przezywa.
  • Tęsknisz.
  • Gniewasz się na kogoś.

Warto opowiedzieć swoje przeżycia i reakcje na daną sytuację emocjonalną. Bycie wzorem jak poradzić sobie w trudnej sytuacji,ale i przyznanie się do słabości może okazać się nie ocenioną lekcją.

3. Opowiedz mi mamo, opowiedz mi tato...

  • Oglądanie książeczek z różnymi stanami emocjonalnymi i opisywanie tego co dzieje się na obrazku. Tworzenie „emocjonalnego pomostu”
  • Nazywanie emocji (np. Ona jest smutna).
  • Umieszczanie emocji w kontekście sytuacji (np. Jest smutna, bo zginął jej piesek).

Odniesienie do sytuacji z życia dziecka (np. Pamiętasz jak tobie zginął miś i było ci smutno?).

 

Bibliografia:

  1. A. Faber, E. Mazlish: Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły. 2013
  2. A. Matczak: Zarys psychologii rozwojowej. Warszawa 2003
  3. K. Oatley, J. M. Jenkins: Zrozumieć emocje. Warszawa 2003.
opracowała:
Paulina Krasowska
psycholog